A opinión de Vieiros

Se alguén quere indagar o que significaron estes dez últimos anos para o País, que consulte Vieiros: os seus arquivos vellos e os novos, as súas cabeceiras, as súas reportaxes, as súas canles, cada unha das súas seccións con tanto rigor e agarimo (cóctel fascinante) desenvolvidas; que consulte, outrosí, os seus artigos de opinión.
Vieiros non quixo ser nunca un portal, nin un soportal, nin un diario dixital, nin un sitio web nada máis. Vieiros non quixo ser tampouco aquilo no que finalmente se converteu: un anaco do País en formato dixital. Porque eu podería imaxinar Galicia / Galiza sen calquera dos seus medios de comunicación (mesmo gústame o que tal imaxino!). Non podería imaxinala, porén, sen Vieiros.
Vieiros é, ademais, moitas outras cousas: é un compromiso ético permanente, é un exercicio de independencia contra vento e marés, é unha demostración de xenerosidade case infinita (do seu editor, principalmente), é fantasía marabillosa feita realidade, é un abeiro para a esperanza e a verdade, é unha loita perpetua contra o submiso e o reaccionario.
Por todo iso eu son, sobre todo e ante todo, seareiro incondicional de Vieiros. Tamén son, sábese, colaborador habitual. Disque nos cambian de curruncho. Sóbennos a un balcón dende onde berra-las nosas opinións. Farémolo, fareino. Canda o estilo inmaculado de Xabier Cordal; canda a fonda análise de Eduardo Rego; canda o compromiso realista de Rafa Cuíña; canda a retranca abraiante de Xosé Luís Sucasas; canda a atinada puntería de Roberto Noguerol; canda a sutil ousadía de Dani Álvarez.
Un honor.